অভি শইকীয়া আৰু পিনকী মেদিয়ে গোৱা জনপ্ৰিয় অসমীয়া লোকগীত “বহনা(Bohona)” গীতৰ কথা দিয়া হৈছে। এই গীতত নদীৰ পৰা আৰু বসন্তৰ বতাহৰ মাজত ৰাখিব পৰা হৃদয়। যেতিয়া বহাগ আহিব, নতুন আৰম্ভণিৰ ঋতুবে এটা প্ৰতিশ্ৰুতি বতাহত ৰৈ যায়; এই প্ৰেম অৱশেষত তেওঁলোকৰ নিজৰ হৈ পৰিব।
গীতৰ কথা
নৈলৈ হালিলে ন ডালি ঐ ভলুকা
হালে পথাৰলৈ কাক মোৰে বহনা
বুকুৰ কামিহাড়ে হ’লেনো ডালি ডালি
কালৈ চিন্তা কৰি থাকনো ৰাতি ৰাতি
নৈলৈ হালিলে ন ডালি ঐ ভলুকা
হালে পথাৰলৈ কাক মোৰে বহনা
বুকুৰ কামিহাড়ে হ’লেনো ডালি ডালি
কালৈ চিন্তা কৰি থাকনো ৰাতি ৰাতি
ৰিঙ ৰিঙ ৰাঙ ৰাঙ কৰে দেহা মন
কেনেবাখন লাগে
পিলিঙা মনৰে তোৰো সোণ
একেই গতি চাগে
আবেলি গধূলি থাকোগৈ পদূলিত ৰৈ
অহা যোৱা কৰ সোনাই মোকে চাবলৈ
সুহুৰিয়াই যাৱ চেনাই বুজি পোৱাকৈ
অহা যোৱা কৰ সোনাই মোকে চাবলৈ
সুহুৰিয়াই যাৱ চেনাই বুজি পোৱাকৈ
কুলিয়ে মাতে বসন্তত
জান জুৰি নৈৰ সিপাৰত
কেলৈ মৰম দিছিলি মোৰ
কুমলীয়া অন্তৰত
নয়া নদী নয়া কুল
ফুলি আছে চম্পা ফুল
অন্তৰৰে মৰমে মোৰ
নিবিচাৰে জাতি কুল
কুলিয়ে মাতে বসন্তত
জান জুৰি নৈৰ সিপাৰত
কেলৈ মৰম দিছিলি মোৰ
কুমলীয়া অন্তৰত
নয়া নদী নয়া কুল
ফুলি আছে চম্পা ফুল
অন্তৰৰে মৰম মোৰ
নিবিচাৰে জাতি কুল
কলীয়া লতা সোনটি হেৰা
তোকে চাই আমনি
কলীয়া লতা সোনটি হেৰা
নালাগে ঐ চেনাইটি
কলীয়া লতা সোনটি হেৰা
মাততনো এনে লাগে
কলীয়া লতা সোনটি হেৰা
তোকেনো আথে বেথে
শৰীৰতে সোমোৱাই থ’ম…..
ফুলেহৈ ফুলিম
তোৰেনো ধুনীয়া ফুলনীত
লাও হৈ লাগিম ওখ চালত
মাছে হৈ চৰিমগৈ তোৰেনো পুখুৰীত
মাখি হৈ চুমা দিম গালত……
ৰিঙ ৰিঙ ৰাঙ ৰাঙ কৰে দেহা মন
কেনেবাখন লাগে
পিলিঙা মনৰে তোৰো সোণ
একেই গতি চাগে
আবেলি গধূলি থাকোগৈ পদূলিত ৰৈ
অহা যোৱা কৰ সোনাই মোকে চাবলৈ
সুহুৰিয়াই যাৱ চেনাই বুজি পোৱাকৈ
অহা যোৱা কৰ সোনাই মোকে চাবলৈ
সুহুৰিয়াই যাৱ চেনাই বুজি পোৱাকৈ
আনিছোঁ তোলৈ জুৰীয়া ঐ গামখাৰু থুৰীয়া
আনিছোঁ তোলৈ জুৰীয়া ঐ গামখাৰু থুৰীয়া
বহাগতে নিজৰ কৰি আনিমে তোক মৰমী ঐ
বহাগতে নিজৰ কৰি আনিম
আনিছোঁ তোলৈ জুৰীয়া ঐ গামখাৰু থুৰীয়া
আনিছোঁ তোলৈ জুৰীয়া ঐ গামখাৰু থুৰীয়া
বহাগতে নিজৰ কৰি আনিমে তোক মৰমী ঐ
বহাগতে নিজৰ কৰি আনিম